Sierra Nevada, mei 2019

Nadat de Eifelsteig afgezegd moest worden ivm het overlijden van mijn vader, ben ik zo langzamerhand weer opgekrabbeld en kwam er ruimte om weer op pad te gaan.

Dit keer niet alleen, maar met 2 wandelvrienden, met wie ik sinds 2013 af en toe leuke reizen maak. Ardennen, Hoge Venen, Rondane, Abruzzen, en nu de Sierra Nevada.

Ik had van Paul Groot voor mijn verjaardag het prachtige boek ‘Wanderlust’ gekregen, en daarin stonden foto’s en beschrijvingen van de Sendero Sulayr (weg van de zon in het Arabisch) waarvan mijn hart sneller ging kloppen.

Net als de coast to coast in Engeland zo’n 300 km, dit keer rondom het Sierra Nevada gebergte (letterlijk: besneeuwde berg) met toppen tot zo’n 34oo meter (Mulhacen)! Tijd om het hele traject te lopen was er niet, dus kozen we voor het mooiste stuk, met de meeste variatie, en ook eentje, waar het mogelijk was om na ongeveer een week eruit te stappen en een beetje makkelijk terug naar Malaga of Granada te komen.

Voorpret is altijd heerlijk, vind ik, het bestellen van boekjes, downloaden van gps files, onderzoeken hoeveel dagen eten mee moet, welke weersomstandigheden te verwachten zijn enz enz.

In de Sierra Nevada was de uitdaging: vossen, die-  brutaal geworden door succeservaringen- eten uit je tent komen stelen, gewoon je tent aan stukken bijten en weglopen met bv je schoenen. Hoe dit te voorkomen, lees je later. Het Spaanse woord voor vos is trouwens: Zorro!!!! ( leeftijdgenoten begrijpen de referentie, sorry 20,30’ers).

Voorlopig dus: 10 dagen op pad, minstens 6-7 dagen aan een stuk zonder ‘resupply’, wild kamperen en zelf water filteren, mogelijk sneeuw maar ook: droogte!

Uitdaging genoeg lijkt me!