Kraanvogels op het trekvogelpad

Herfstvakantie 2018.

Mijn dochters worden groter. Nou doen kinderen dat meestal, groter worden, maar rond 15-16 begint dat een nieuwe betekenis aan te nemen.

Zelfstandiger, mondiger, op zoek naar nieuwe dingen.

Toen ik voorstelde om samen met de tipi met houtkachel een paar dagen aan zee te gaan kamperen, kreeg ik van beide kanten protest.

Nee mama, ik heb allerlei plannen, ik wil met vriendinnen afspreken, ik heb feestjes, ik wil uitrusten, ik wil niks hoeven nee nee nee.

Mmm, even nadenken.. dacht ik toen. Ga ik polderen: als jullie dit doen, mag je dat.. enz enz.

Of geef ik een andere keus..

Vinden jullie het leuk een paar dagen alleen te blijven? En dat papa en ik een paar dagen samen op pad gaan?

Het antwoord was een unaniem: yes! Dan gaan we een feest houden, we kunnen dit best, we gaan het heel gezellig hebben samen enz enz.

Dus zo ontstond het plan om samen een deel van het Trekvogelpad oftewel LAW2 (lange afstandswandeling) te gaan lopen. Niet aan zee deze keer (daar zijn we begonnen) maar juist de laatste etappes, want als we geluk hebben trekken de kraanvogels in die tijd net daar langs: Oost Twente, Eibergen tot Enschede.

Op zoek naar een camping die in de winter open is, niet altijd makkelijk, maar gelukkig mochten we bij het Nivon huis Den Broam kamperen, wat midden in de 2 etappes ligt. Aan de Buurser Beek, in een rustige omgeving , zoals alle Nivon huizen.

Omdat het al aardig aan het afkoelen is (vorig weekend liep ik nog in mijn t shirt, nu ineens een stuk kouder) besloten we met de verwarmde tent te gaan: een tentipi met houtkachel, met een pijp door het dak, en lekker veel dons en schapenvachten op de vloer.

Best spannend, om je dochters voor het eerst alleen te laten. Gewapend met veel instructies, alle was gedaan, back up voor als er iets was, en geld voor boodschappen ( dat kunnen we zelf bedenken, wat we gaan eten hoor).

Maandag was een stralende dag, en bij aankomst scheen de zon over het grasveldje. Binnen 1.5 uur hadden we alles opgezet, hout in de kachel, eten gekocht bij de lokale supermarkt inclusief krentenwegge! en alles stond.

Eerst deden we een rondje door de buurt, even Buurse verkennen, waar zitten we eigenlijk, hoe is het hier? Als je op gps aangereden komt heb je nooit een idee waar je eigenlijk bent, dat zie je als je er loopt en de kaart bestudeert.

’s Avonds de kachel aan, gekookt op de kachel (Vega hamburgers met brood en kikkererwtensoep), kant en klaar want ivm lange wandelingen gaat het om snel kunnen eten en niet als je moe aankomt nog eens een uur moeten koken. Dat kan heel leuk zijn en ik hou ervan brood te bakken in een Dutch oven en lekker te klooien met inefficiënte spullen maar wel super bevredigend. Nu gingen we echter lopen.

De volgende dag op om half 8 en met de buurtbus naar Eibergen. Deze bussen worden bestuurd door vrijwillige pensionado’s, tot ten hoogste 76 jaar oud min een dag(?), en zijn een geweldige uitkomst voor regio’s waar iedereen tegenwoordig auto’s heeft, maar er nog wel betaalbaar open vervoer aangeboden kan worden.Leuk voor hen en fijn voor ons!

Het plan was terug te lopen naar de tent, zo’n 26 km, en de dagen zijn niet zo lang meer dus op tijd weg.

Rond 10 uur stapten we uit in Eibergen, waar het markt bleek te zijn, maar omdat we alles al hadden, liepen we meteen naar het beginpunt van de etappe, wat bij een prachtig parkje bleek te zijn.

Deze omgeving bezit allerlei beken, molens, sluizen en geschiedenis, wat goed aangegeven wordt door informatiebordjes, waardoor je weet waar je loopt.

Het hoogtepunt was het Haaksbergerveen, waar je je in Noord Scandinavie waant: graspollen en lage planten in herfstkleuren, moerasachtig veen, hier en daar berkjes en andere bomen, en stilte! Geen auto’s, geen vliegtuigen, haast geen mensen. We namen een stukje Noaberpad, ook een LAW omdat die lekkker meanderde midden door het veen, en sloten weer aan bij het Trekvogelpad in het oosten van het veen. Toen langs de Buurserbeek helemaal terug naar de tent.

Kachel aan, warme douche in het huis ( om het zweet van je rug te spoelen, krijg je het minder koud want zout trekt vocht aan, tip van een vriendin. is echt zo!) en met een welverdiend biertje en chips ( 1500 kcal verbrand deze dag dus dat kan lekker:-) in de tent. Boekje erbij, foto’s bekijken, pasta koken, en als toetje chocola en thee. Bellen met thuis: alles gaat goed! We vervelen ons een beetje, feestje gaat niet door (he wat jammer, ahum), maar we hebben t gezellig…  En dan lekker vroeg je bed in…

De volgende dag 15 km naar Enschede leek zo kort! Het was iets natter wat jammer was ivm het inpakken van de tent, maar het Buurser Zand met jeneverbesstruiken van 150 jaar oud en afgebrande berken (ivm het behoud van het open veen/heide landschap) was weer ongelooflijk mooi.

Net zoals gisteren trouwens westenwind, wat inhield dat de kans op kraanvogels erg klein was. Ze vliegen over Duitsland en bij oostenwind wijken ze mogelijk uit naar ons land, dus helaas, geen kraanvogels, maar wel de meest noordelijke kolonie flamingo’s van Europa! In Nederland! even een linkje voor wie ze wil zien:

http://www.flamingoroute.com/op-de-route/de-flamingos/?L=1

In Enschede een kop koffie op de markt en terug met de bus en buurtbus. Leve het OV! en daarna inpakken en de auto in, naar 020.

41 km en ontelbare beelden op mijn netvlies…..